Decyzja o utworzeniu nowej dywizji Waffen SS zapadła we wrześniu 1940 roku. Jednostka otrzymała nazwę Dywizja Zmotoryzowana Germania, nazwę zaczerpnięto stąd, że rdzeniem nowej dywizji był pułk o tej nazwie wydzielony z dywizji SS-Verfugungsdivision. Jednakże chęć podkreślenia udziału ochotników i uniknięcie zadrażnień z powodu przejęcia nazwy niemieckiego pułku spowodowały, że w grudniu nazwę zmieniono na "Wiking".

Rozkaz sformowania nowej dywizji otrzymał SS-Brigadefuhrer Felix Steiner 9-go listopada. Oficjalne dowództwo otrzymał 1 grudnia 1940 r. Już w lutym i marcu 1941 roku do Heubergu w północnych Niemczech gdzie stacjonował pułk "Germania" przybyły: 5. Pułk Artylerii Zmotoryzowanej SS, 5. Batalion Saperów SS, oraz pułki "Nordland" i "Westland" skupiające w swoich szeregach ochotników z Norwegii , Danii oraz Holandii. Jednostka w szybkim tempie się rozrosła, w jej strukturach znalazły się także 5. Dywizjon Przeciwpancerny SS oraz 5. Dywizjon Przeciwlotniczy SS. Wiking po intensywnym szkoleniu wkrótce stał się jednostką o bardzo wysokiej sprawności bojowej. Według oficjalnych danych z czerwca 1941 roku w pułkach Westland i Nordland służyło 1143 ochotników w tym: 631 Holendrów, 294 Norwegów, 216 Duńczyków oraz 1 Szwed i 1 Szwajcar. 21 czerwca na dzień przed rozpoczęciem Barbarossy pododdziały Dywizji Zmotoryzowanej SS" Wiking" znalazły się w Lublinie, gdzie oczekiwali na rozkaz natarcia.

22 czerwca 1941r. nastąpił atak Niemiec na ZSRR. Dywizja "Wiking" wzięła w nim udział w szeregach GA "Południe". Dywizja nacierała poprzez Lwów, Tarnopol i Proskirów, a następnie Żytomierz, Białą Cerkiew i Mironówkę. Na początku sierpnia dotarła do Dniepru na południe od Kijowa. W czasie bitwy kijowskiej w sierpniu i we wrześniu 1941 r. w rejonie Krzemieńczuga osłaniała od południowego wschodu klin uderzeniowy GPanc "Kleist". W październiku Dywizja "Wiking" wraz z 1. DPanc SS LSSAH wzięły udział w uderzeniu wymierzonym z rejonu Dniepropietrowska w kierunku wybrzeży Morza Azowskiego i po zdobyciu Mariupola i Taganrogu wyszły nad rzekę Mius. Oba związki taktyczne SS uczestniczyły następnie w zdobyciu 21 listopada 1941 r. Rostowa. Jednak przeciwuderzenie sowieckiej 37 Armii zmusiło Niemców do opuszczenia miasta i wycofania się nad rzekę Mius. Dywizja okopała się wokół wsi Aleksiejewka i tam spędzila swoją pierwszą zime, "Wiking" pozostał w walkach obronnych nad rzeką Mius do lipca 1942 r.

W styczniu 1942 roku zapadła decyzja o wzmocnieniu pułku "Nordland" Fińskim Ochotniczym Batalionem Waffen SS . Finowie w liczbie 800 ochotników utworzyli cały III Batalion. Dywizja "Wiking"uczestniczyła w letniej ofensywie armii niemieckiej. W składzie 1 APanc brała ona udział w zdobyciu Rostowa nad Donem. Od sierpnia do grudnia 1942 r. walczyła na Kaukazie, początkowo w okolicach Majkopu, następnie zaś w rejonie Nalczika, Grozny i Ordżonikidze. 9 listopada 1942 r. dywizja została przemianowana na Dywizję Grenadierów Pancernych SS "Wiking", 9 grudnia została wycofana z frontu kaukaskiego i po przerzuceniu nad Don włączona do GA gen Hotha, idącej na odsiecz okrążonej w Stalingradzie niemieckiej 6 Armii. Początkowo, w walkach w rejonie Kotielnikowa, dywizja nie brała udziału. Dopiero, gdy Grupa Hotha została po początkowych sukcesach odrzucona na zachód, wprowadzono ją do pierwszej linii. W styczniu 1943 r. Dywizja "Wiking" broniła rejonu Rostowa, przez który wycofywały się z Kaukazu związki taktyczne 1. APanc. 22 marca 1943 roku z dywizji wyłączono pułk "Nordland", który stał się zaczątkiem nowej dywizji pod tą samą nazwą. Dywizję zasilił przejściowo Ochotniczy Estoński Batalion SS "Narwa", który został włączony do pułku "Westland". Na skutek reorganizacji dywizja utraciła również swego dowódce, SS-Obergruppenfuhrera Steinera którego oddelegowano do tworzenia III Korpusu Pancernego SS. W maju 1943 roku miejsce Steinera zająłdotychczasowy dowódca 5.Pułku Artylerii SS,SS-Brigadefuhrer Herbert Otto Gille. Dywizja "Wiking" brała również udział w rozpoczętej 5 lipca 1943r. bitwie pod Kurskiem, znajdując się odwodzie GA "Południe". Po załamaniu się ofensywy niemieckiej w łuku kurskim dywizja wycofała się na południe, bezskutecznie próbując zapobiec zdobyciu przez Rosjan Charkowa. We wrześniu dywizja przekroczyła Dniepr w rejonie Czerkasy. Cały październik upłynął żołnierzom Gillego na walkach z partyzantami i sowieckimi spadochroniarzami atakującymi zaplecze niemieckiej obrony i ukrywającymi się w potężnym Lesie Czerkaskim. W listopadzie 1943 roku DGrenPanc SS "Wiking" przemianowano na dywizję pancerną, w tym też czasie dywizja została wzmocniona Brygada Szturmową SS "Wallonien"z którą współdziałała latem 1942 roku na Kaukazie.

Z początkiem roku 1944 wojska radzieckie zamknęły pierścień okrążenia wokół 11 niemieckich dywizji znajdujących się pomiędzy Czerkasami a Korsuniem Szewczenkowskim. W okrążeniu znalazła się również 5. DPanc SS "Wiking". Próby rozbicia pierścienia okrążenia skończyły się połowicznym sukcesem, oddziałom niemieckim udało się dotrzeć do miejscowości Łysianka nad rzeką Gornyj Tikicz. Okrążone jednostki niemieckie porzuciły więc swoje dotychczasowe pozycje i przebiły się, ponosząc przy tym wielkie straty, do okolic Łysianki.Podczas przeprawy przez Gornyj Tikicz utonęło wielu żołnierzy, a ci, którym udało się przeprawić przez rzekę, natychmiast po wyjściu z wody zamieniali się w bryły lodu. W 5. DPanc SS z katastrofy uratowało się niespełna 3 tyś. ludzi. Ocaleni z kotła żołnierze 5. DPanc SS "Wiking" stworzyli Kampfgruppe, która z uwagi na brak rezerw musiała nadal walczyć na froncie. Dopiero 18 lutego 44 r. sytuacja wyjaśniła się na tyle, że dywizję można było wycofać do Dębicy w Generalnej Guberni na odpoczynek i uzupełnienie stanów. Dywizja nie pozostała jednak bezczynna ponieważ już w marcu 1944 roku z powodu pogarszającej się sytuacji w rejonie Kowla została ponownie wysłana na front. Latem 1944 r. "Wiking" skierowano do rejonu na północ od Brześcia nad Bugiem, gdzie kontratakowała lewe skrzydło nacierającej tutaj 65 Armii sowieckiej. Na przełomie lipca i sierpnia 1944 r. 5. DPanc SS wraz z 3. DPanc SS "Totenkopf" uczestniczyła w kierowanym przez dowódcę GA "Środek" feldmarszałka Modela przeciwnatarciu wymierzonym w sowiecki klin pancerny, który zmierzając wzdłuż Wisły na północ, osiągnął rejon Wołomina i Radzymina, przez co zagroził liniom komunikacyjnym działających na wschód od Warszawy niemieckich oddziałów 2. A. Po zakończeniu bitwy, 10 sierpnia 1944 r., obie dywizje pancerne SS weszły w skład nowo sformowanego IV KPanc SS. Dowódcą nowego korpusu został mianowany Gille, którego na stanowisku dowódcy dywizji zastąpił krótko SS-Oberfuhrer Edmund Deisenhofer, a później już na dłużej do października SS-Standartenfuhrer Muhlenkamp, dotychczasowy dowódca 5. Pułku Pancernego. Do grudnia 1944 r. korpus działał na wschodnich podejściach do Warszawy. Część jednostek Dywizji "Wiking" (batalion grenadierów pancernych, kompania czołgów i dwie kompanie dział pancernych) uczestniczyła w tłumieniu Powstania Warszawskiego. We wrześniu jednostki SS z linii obronnej od Serocka do Zielonki zostały zepchnięte przez natarcie sowieckie (70. A) do rejonu Zegrze - Nieporęt - Rembielszczyzna.

9 października 1944 r. ostatnim dowódcą Wikinga został SS-Oberfuhrer Karl Ullrich. Pod koniec grudnia 1944 r. IV KPanc SS przerzucono na Węgry. Tu stanowił on podstawowy trzon sił niemieckich, które dwukrotnie podejmowały próby odblokowania okrążonego garnizonu Budapesztu. Jednak natarcia na początku stycznia 1945r. z rejonu Komarna i rozpoczęte 18 stycznia z rejonu pomiędzy jeziorami Velencei-to i Balaton, po osiągnięciu lokalnych sukcesów, zostały ostatecznie odparte. 6 marca 1945 r. rozpoczęła się na Węgrzech operacja "Frühlingserwachen". Uczestniczyła w niej także 5 DPanc SS, tworząc razem z 9. DPanc SS "Hohenstaufen" IV KPanc SS, który znalazł się w GA "Południe". Korpus ten znajdował się początkowo w odwodzie wojsk niemieckich i wszedł do walki dopiero po 16 marca, kiedy Rosjanie przystąpili do kontrofensywy, do 25 marca wojska sowieckie posunęły się o 100 km naprzód. Dywizje SS, prowadząc działania opóźniające, wycofywały się w kierunku Austrii. Również i 5. DPanc SS "Wiking" poprzez Stuhlweissenberg wycofała się w rejon Fürstenfelde w środkowej Austrii, gdzie skapitulowała 7 maja 1945 roku przed Amerykanami.

O wartości bojowej dywizji świadczy wymownie 55 Krzyży Rycerskich Żelaznego Krzyża, nadanych żołnierzom dywizji w czasie wojny. W szeregach dywizji "Wiking" oprócz z rodowitych Niemców walczyli również: Norwegowie, Duńczycy, Holendrzy, Flamandowie, Walończycy, Finowie, Szwajcarzy, Szwedzi oraz Estończycy

Przynależność operacyjna:

  • 03.1941 - jest w OW VII (Niemcy)
  • 04.1941 - w składzie XXIV Korpusu, 11.Armia (Niemcy)
  • 05.1941 - jest w OW V, podlega 2.GPanc (Niemcy)
  • 06. - 08.1941 - w składzie XIV Korpusu, 1.GPanc, GA "Süd" (Tarnopol, Kijów - Rosja)
  • 09. - 10.1941 - w składzie III Korpusu, 1.GPanc, GA "Süd" (Kijów, Rostów - Rosja)
  • 11.1941 - 05.1942 - w składzie XIV Korpusu, 1.APanc, GA "Süd" (Mius - Rosja)
  • 06.1942 - w składzie XIV Korpusu, GA "Süd" (Mius - Rosja)
  • 07.1942 - w składzie LVII Korpusu, GA "Süd" (Południowa Rosja)
  • 08.1942 - w składzie LVII Korpusu, 1.APanc, GA "A" (Kaukaz - Rosja)
  • 09.1942 - w składzie LVII Korpusu, 17.Armia, GA "A" (Kaukaz - Rosja)
  • 10. - 11.1942 - w składzie LII Korpusu, 1.APanc, GA "A" (Kaukaz - Rosja)
  • 12.1942 - w składzie III Korpusu, 1.APanc, GA "A" (Kaukaz - Rosja)
  • 01. - 02.1943 - w składzie LVII, 4.APanc, GA "A" (Południowa Rosja)
  • 03. - 05.1943 - w składzie XXXX Korpusu, 1. APanc, GA "Süd" (Charków - Rosja)
  • 06.1943 - w składzie XXIV Korpusu, 1. APanc, GA "Süd" (Charków - Rosja)
  • 07.1943 - w rezerwie, 1. APanc, GA "Süd" (Charków - Rosja)
  • 08.1943 - w składzie XXXX i LVII Korpusu, 1. APanc, GA "Süd" (Charków - Rosja)
  • 09. - 12.1943 - w składzie III Korpusu, 8.Armia, GA "Süd" (Dniepr - Rosja)
  • 01. - 03.1944 - w składzie XI Korpusu, 8.Armia, GA "Süd" (Czerkasy - Rosja)
  • 04.1944 - w składzie LVI Korpusu, 2.Armia, GA "Mitte" (Kowel - Rosja)
  • 05. - 07.1944 - odpoczynek i uzupełnienie, GA "Mitte" (Polska)
  • 08. 12.1944 - w składzie IV KPanc SS, 9.Armia, GA "Mitte" (Modlin - Polska)
  • 01.1945 - w rezerwie, 6.Armia, GA "Süd" (Węgry)
  • 02. - 04.1945 - w składzie IV KPanc SS, GA "Süd" (Węgry)
  • 05.1945 - w składzie IV KPanc SS, GA "Ostmark" (Graz - Austria)
Design by EchoArt.pl Copyright 2008 GRH WIKING